fbpx
X

ΜΙΑ ΣΥΝΤΟΜΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΝΕΡΟΥ ΚΑΙ ΑΕΡΑ

Κάποτε ένας πρωτοετής φοιτητής στάθηκε γοητευμένος μπροστά στην κατασκευή μιας σήραγγας, στη διάνοιξη μια υδατοδεξαμενής 80.000 κυβικών μέτρων, στη θεμελίωση μιας ανεμογεννήτριας των 900KW και σε πλήθος άλλων μικρότερων και μεγαλύτερων τεχνικών έργων που μετά βίας  μπορούσε να αντιληφθεί. Μηχανικοί μετέφεραν σχέδια, μηχανήματα πήγαιναν και ερχόταν και εργάτες στο βάθος της δεξαμενής «αγκύρωναν» τα πρανή. Κάπως έτσι γνωρίσαμε τον ΝΑΕΡΑ, χωρίς να έχει βαφτιστεί ακόμα επισήμως, έπαιρνε σάρκα και οστά μπροστά μας.

Το πλάνο ήταν απλό και μεγαλοφυές. Θα αξιοποιούμε την περίσσεια του φράγματος στο Πέζι. Το νερό διοχετεύεται στην πρώτη δεξαμενή και στη συνέχεια καταλήγει στην δεύτερη όπου δια μέσου υδροστροβίλων θα παράγουμε ηλεκτρική ενέργεια. Στην κορυφή του λόφου Στραβοκουντούρα θα εγκαταστήσουμε ανεμογεννήτριες με την ηλεκτρική ενέργεια των οποίων θα ανεβάζουμε το νερό ξανά στην πρώτη δεξαμενή. Έτσι θα υπάρχει ένας αέναος κύκλος που θα παράγει συνεχώς ηλεκτρική ενέργεια. Για τον λόγο αυτό το έργο είναι υβριδικό, διότι συνδιάζει δύο διαφορετικές ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Γοητευμένος ο πρωτοετής φοιτητής άκουγε με θαυμασμό τα λόγια των ειδικών και απορούσε μέχρι που μπορεί να φτάσει η ανθρώπινη σκέψη και τόλμη και πως μηχανική και μηχανικοί μπορούσαν να την υλοποιήσουν. Εφοδιασμένος με εικόνες, σκέψεις και πολύτιμες εμπειρίες γύρισε στην πάλη των σπουδών του φιλοδοξώντας κάποτε να συμμετέχει και αυτός ενεργά σε ένα έργο που θα άλλαζε όπως έλεγαν τον ενεργειακό χάρτη. Γιατί το να αλλάξεις ένα χάρτη, όσο να πεις, δεν είναι και καθημερινό φαινόμενο.

Αφοσιωμένος στις σπουδές και την καθημερινότητα ο φοιτητής δεν είχε νέα του έργου. Η βιβλιογραφία στο διαδίκτυο ελλιπής. Κοντά στα χρόνια της αποφοίτησης το έργο σταμάτησε. Δεν ικανοποιούσε λέει τις απαιτήσεις των οικολόγων διότι απειλούσε την πλούσια πανίδα του νησιού. Έκτοτε το έργο ξεχάστηκε. Όχι μόνο από τον φοιτητή αλλά και από το σύνολο της επιστημονικής κοινότητας στην Ελλάδα. Λίγοι γνώριζαν ότι αυτό το έργο άρχισε κάποτε, λιγότεροι ότι το έργο σταμάτησε και ελάχιστοι για του λόγους που το σταμάτησαν.

Ο φοιτητής αποφοίτησε. Μπήκε και αυτός στον στίβο της επαγγελματικής ζωής. Και ξαφνικά, την Τετάρτη, 5 Ιουνίου 2019, ανήμερα της παγκόσμιας ημέρας περιβάλλοντος, λίγες μέρες πριν τις εκλογές και 15 χρόνια από εκείνο το ταξίδι στην Ικαρία, το έργο εγκαινιάστηκε. Και όχι απλά εγκαινιάστηκε αλλά βαφτίστηκε κιόλας. Το ονόμασαν Ναέρα. Να δηλώνει με το όνομά του τον τρόπο λειτουργίας του. Με νερό και αέρα. Μόνο που το ποσοστό ολοκλήρωσης είναι ακόμα στο 50%. Και ο καθένας αναρωτιέται μαζί με εκείνον τον πρωτοετή φοιτητή αν τελικά το κράτος τούτο θέλει να επενδύσει στο πράσινο μέλλον του. Μακάρι.

 

Υ.Γ. Ο συντάκτης του άρθρου βρέθηκε σαν πρωτοετής στην κατασκευή του έργου ως μέλος ομάδας φοιτητών που φιλοξενήθηκε από την ανάδοχο εταιρεία σε συνεργασία με το Πανεπιστημιακό Ίδρυμα στο οποίο σπούδασε.

 

Tags:

Leave a reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.