fbpx
X

Seagram: ένας ουρανοξύστης στην Park Avenue

Το κτίριο Seagram είναι ένας ουρανοξύστης βρίσκεται στην Park Avenue, μεταξύ της 52ης οδού και της 53ης οδού (Midtown Manhattan) της Νέας Υόρκης. Η πλατεία, το κτίριο, το πέτρινο λόμπι, το χαρακτηριστικό γυαλί και το χάλκινο εξωτερικό σχεδιάστηκαν από τον Γερμανό-Αμερικανό αρχιτέκτονα Ludwig Mies van der Rohe.

 

Το κτίριο έχει ύψος 157 μ. Με 38 ορόφους είναι ένα από τα πιο αξιοσημείωτα παραδείγματα της λειτουργικής αισθητικής της σύγχρονης αρχιτεκτονικής. Με κατοψικά όρια τα οποία επανεμφανίζονται παράλληλα με τα προηγούμενα όσο προχωράει κάποιος στο κέντρο του κτιρίου, γυάλινες κατασκευές υψηλής ποιότητας και μία εντυπωσιακή είσοδο που ορίζεται από υποστυλώματα τοποθετώντας την σε υποχώρηση από την πρόσοψη δίκαια ο χρόνος που κατασκευάστηκε θεωρήθηκε ορόσημο για την αρχιτεκτονική και τις ποιότητες κτιρίων μεγάλης κλίμακας.

 

Η δομή που προέκυψε και ο τρόπος κατασκευής της με βάση τα σχέδια του Αρχιτέκτονα είχε τεράστιες επιρροές στην αμερικανική αρχιτεκτονική. Ένα από τα χαρακτηριστικά χαρακτηριστικά του στυλ ήταν να εκφράσει ή να αρθρώσει τη δομή των κτιρίων εξωτερικά. Ήταν ένα στυλ που υποστήριζε ότι η λειτουργική χρησιμότητα των δομικών στοιχείων του κτιρίου όταν είναι ορατή, μπορεί να υποκαταστήσει το διάκοσμο παρέχοντας πληροφορίες στο κοινό για το δομικό του σύστημα προσδίδοντας του πολύ περισσότερη γοητεία σχετικά με τα όμοια του. Το κτίριο, όπως σχεδόν όλα τα μεγάλα κτίρια της εποχής, ήταν χτισμένο από χαλύβδινο πλαίσιο, από το οποίο κρεμούσαν μη δομικά τοιχώματα από γυαλί. Ωστόσο, οι αμερικανικοί οικοδομικοί κώδικες απαιτούσαν το σύνολο του δομικού χάλυβα να καλύπτεται από πυρίμαχο υλικό, συνήθως σκυρόδεμα, επειδή οι σωστά προστατευμένες χαλύβδινες κολώνες ή δοκοί μπορεί να μαλακώσουν και να αποτύχουν σε περιορισμένες πυρκαγιές. Το σκυρόδεμα έκρυψε τη δομή του κτιρίου – κάτι που ο Mies ήθελε να αποφύγει με κάθε κόστος. Αυτά είναι ορατά από το εξωτερικό του κτιρίου και τρέχουν κατακόρυφα, σαν κιγκλιδώματα, που περιβάλλουν τα μεγάλα παράθυρα. Αυτή η μέθοδος κατασκευής που χρησιμοποιεί ένα εσωτερικό κέλυφος από οπλισμένο σκυρόδεμα για να στηρίξει ένα μεγαλύτερο μη δομικό κτίριο έχει γίνει κοινός τόπος. Το κτίριο χρησιμοποίησε 1.500 τόνους χαλκού στην κατασκευή του.

 

Μετά την ολοκλήρωσή του το 1958, τα έξοδα κατασκευής της Seagram αξίας 41 εκατομμυρίων δολαρίων τον κατέστησαν τον ακριβότερο ουρανοξύστη του κόσμου μέχρι εκείνη την εποχή, λόγω της χρήσης ακριβών υλικών υψηλής ποιότητας και πλούσιας εσωτερικής διακόσμησης, όπως χαλκού, τραβερτίνης και μαρμάρου. Το εσωτερικό είχε σχεδιαστεί για να εξασφαλίζει τη συνέχεια με τα εξωτερικά χαρακτηριστικά, επαναλαμβανόμενα στα έπιπλα από γυαλί, μπρούτζο και διακοσμητικό σχέδιο.

 

Ένα άλλο ενδιαφέρον χαρακτηριστικό του κτιρίου Seagram είναι οι περσίδες των παραθύρων. Όπως ήταν σύνηθες με τους διεθνείς αρχιτέκτονες στυλ, ο Mies ήθελε το κτίριο να έχει ομοιόμορφη εμφάνιση. Μία πτυχή της πρόσοψης που δεν αντιλήφθηκε η Mies ήταν η διαταραγμένη παρατυπία όταν τραβηχτούν οι περσίδες. Αναπόφευκτα, οι άνθρωποι που χρησιμοποιούν διαφορετικά παράθυρα θα τραβήξουν περσίδες σε διαφορετικά ύψη, κάνοντας το κτίριο να φαίνεται αποδιοργανωμένο. Για να μειωθεί αυτή η δυσανάλογη εμφάνιση, η Mies χαρακτήρισε τις περσίδες παραθύρων που λειτουργούσαν μόνο σε τρεις θέσεις – πλήρως ανοιχτές, ανοιχτές / κλειστές στο μέσον ή κλειστές.

 

Ο Αρχιτέκτονας είχε το στόχο να δημιουργήσει έναν αστικό ανοιχτό χώρο μπροστά από το κτίριο, η οποία έγινε μια πολύ δημοφιλής περιοχή συγκέντρωσης.

Η πλατεία και τα σιντριβάνια έγιναν διάσημα λόγω της τελικής σκηνής του Breakfast At The Tiffany του 1961, καθώς ο Paul (George Peppard) προσπαθεί με όλη του την δύναμη να κερδίσει την καρδιά της Holly (Audrey Hepburn).

 

Tags:

Leave a reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.