fbpx
X

ΣΩΖΩΝΤΑΣ ΕΝΑ ΚΤΙΡΙΟ ΑΠΟ ΛΑΣΠΗ

Το χωριό Kuno Tambo βρίσκεται στις Περουβιανές Άνδεις, σε υψόμετρο περίπου 4500 μέτρων. Ένα από τα παλαιότερα κτίσματα του χωριού είναι η εκκλησία του Αποστόλου Ιακώβου, η οποία χτίστηκε το 1681 από τους Ισπανούς. Το κτίσμα έχει χτιστεί με τούβλα από άργιλο και όλα αυτά τα χρόνια έχει αντέξει σε εκατοντάδες σεισμούς που συνέβησαν στην περιοχή.

 

Μετά, όμως, από τρεις αιώνες ζωής, οι αρχές του εικοστού πρώτου αιώνα βρήκαν το κτίριο σε κακή κατάσταση, με τούβλα που είχαν διαβρωθεί, τοίχους που ρηγματώνονταν στα σημεία ένωσής τους, κατεστραμένα υποστηλώματα και μία διάτρητη ξύλινη οροφή. Ταυτόχρονα, οι τοιχογραφίες αποκολλούνταν από τις τοιχοποιίες, το καμπαναριό της εκκλησίας, και αυτό κατασκευασμένο με τούβλα από άργιλο, είχε πάρει κλίση και γενικότερα το κτήριο ήταν ακατάλληλο για χρήση, ενώ σε παρόμοια κατάσταση ήταν και αρκετά από τα κτίρια του χωριού που ήταν κατασκευασμένα με τα ίδια υλικά.

 

Στο σημείο αυτό, λοιπόν, επενέβη το Ίνστιτούτο Συντήρησης Γκέτι με έδρα το Λος Άντζελες, το οποίο είναι υπεύθυνο για το “Πρόγραμμα Επισκευών για λόγους Σεισμού” (Seismic Retrofitting Project). Το πρόγραμμα αυτό μελετά παραδοσιακούς τρόπους αντιστήριξης κατασκευών σε περιοχές υψηλής σεισμικής επικινδυνότητας. Στόχος των ερευνητών του προγράμματος ήταν να διαπιστώσουν εάν οι τεχνικές αυτές θα ήταν αποτελεσματικές, και κατά πόσο θα μπορούσαν να εφαρμοστούν στην κατασκευή.

 

Μέσα από μία σειρά ερευνητικών προγραμμάτων που διήρκεσαν περισσότερο από ένα χρόνο, οι ερευνητές συνεργάστηκαν με ντόπιους κατοίκους και εργάτες ώστε να εφαρμόσουν λύσεις χαμηλού κόστους και με μικρές τεχνολογικές απαιτήσεις, με την ελπίδα ότι αυτές θα μπορούσαν να αποτέλεσουν πρότυπο για επισκευές σε κτίρια που είναι κατασκευασμένα με τον ίδιο τρόπο, τόσο στην ίδια περιοχή όσο και σε άλλες σε ολόκληρο τον κόσμο. Η επιδίωξη αυτή βασίζεται στο γεγονός οτι τα τούβλα από άργιλο (λάσπη) είναι ένα από τα πιο διαδεδομένα οικοδομικά υλικά και στην εκτίμηση ότι περίπου το 30% του πληθυσμού της γης ζει σε κτίρια κατασκευασμένα με αυτόν τον τρόπο, από την Ινδία μέχρι την Αφρική, αλλά ακόμα και σε κάποιες περιοχές της Ευρώπης και σε περιοχές με πολλούς σεισμούς.

 

Τα περισσότερα από τα κτίρια αυτά είναι κατασκευασμένα με απλό άργιλο χωρίς κάποιου είδους ενίσχυση, με αποτέλεσμα, με το πέρασμα των ετών, να συγκεντρώνουν φθορές και να προκαλούν ατυχήματα. Τέτοιου είδους ατυχήματα, συχνά με απώλειες ανθρώπινων ζωών, έχουν οδηγήσει σε μία κακή φημολογία για τα κτίρια από λάσπη και έχουν απομακρύνει τον ντόπιο πληθυσμό από τη χρήση του υλικού. Την ίδια στιγμή, η λάσπη και τα τούβλα από άργιλο είναι ένα υλικό που οι ντόπιοι τεχνίτες το γνωρίζουν καλά, είναι βιώσιμο με μικρό περιβαλλοντικό αποτύπωμα, κατάλληλο για τις καιρικές συνθήκες των περιοχών αυτών και οικολογικά συμβατό για χρήση στις ανωτέρω τοποθεσίες. Έτσι, λοιπόν, οι ερευνητές το θεώρησαν ως μία εξαιρετική ευκαιρία να μελετήσουν τις παραδοσιακές τεχνικές μετασκευής και να διαπιστώσουν την αποτελεσματικότητά τους σε ένα κτίριο που έχει παραμείνει ανεπηρέαστο σχεδόν από τότε που κατασκευάστηκε, χωρίς παρεμβολές από σύγχρονες μετατροπές.

 

Για να καταφέρουν να καταλήξουν στο συνδυασμό των επεμβάσεων για την ενίσχυση του κτιρίου, η ομάδα των ερευνητών πραγματοποίησε περισσότερους από 300 ελέγχους μικρής κλίμακας σε παραδοσικές τεχνικές που χρησιμοποιούνται για αιώνες από τους Περουβιανούς χτίστες. Στη συνέχεια κατασκεύασαν ένα λεπτομερές ψηφιακό μοντέλο της εκκλησίας και προσομοίωσαν τη συμπεριφορά του κτιρίου με διαφορετικούς συνδυασμούς ενιχσύσεων και με διαφορετικά σεισμικά μεγέθη. Με τον τρόπο αυτό κατέληξαν στις οριστικές επεμβάσεις ενίσχυσης του κτιρίου με έντεκα νέες ξύλινες δοκούς κατά μήκος του κτιρίου, νέα ξυλοδεσιά στην κορυφή των τοίχων και ενισχύσεις σχήματος Γ στις γωνίες της τοιχοποιίας, όλες από ντόπιο ξύλο ευκαλύπτου. Επίσης, ανανέωσαν την πέτρινη θεμελίωση του κτιρίου, τοποθέτησαν νέα τούβλα από άργιλο στη θέση παλαιών που είχαν φθαρεί, εγκατέστησαν νέα υποστυλώματα και αντιρίδες για την ενίσχυση των τοίχων και τοποθέτησαν νέα ξύλινη στέγη.

 

Παράλληλα με τις ανωτέρω επισκευές, το Ινστιτούτο παράλληλα πραγματοποίησε μία σειρά εντατικών εκπαιδευτικών προγραμμάτων, ώστε να εκαπιδεύσουν τους κατοίκους του χωριού, αλλά και άλλους κατασκευαστές και μηχανικούς της περιοχής, στις τεχνικές που χρησιμοποιήθηκαν.

 

Το συνολιοκό έργο κόστισε περίπου 1.500.000 δολλάρια, και σχεδόν διπλασίασε την αντοχή του κτιρίου σε σεισμούς, ξεπερνώντας κατά πολύ τα απαιτούμενα όρια βάσει του οικοδοιμικού κανονισμού της χώρας. Παράλληλα, το Σεπτέμβριο ξεκίνησαν εργασίες σε ένα ακόμα κτίριο που είχε μεγάλες φθορές, τον Καθεδρικό Ναό της Ίκα, ενώ τα εκπαιδευτικά προγργάμματα είναι προγραμματισμένο να ξεκινήσουν το Μάϊο του 2019.

 

Κλείνοντας, παραθέτουμε μία δήλωση ενός από τους ερευνητές, ο οποίος ανέφερε ότι: “Οι κατασκευές από άργιλο θεωρούνταν ότι δεν μπορούσαν να ενταχθούν στους νόμους της σύγχρονης μηχανικής. Εδώ αποδείξαμε ότι οι παραδοσιακές αυτές τεχνικές μπορούν να χρησιμοποιηθούν ευρέως  από αρχιτέκτονες και πολιτικούς μηχανικούς σε ολόκληρο τον κόσμο”.

 

Πηγή άρθρου: www.nytimes.com

Πηγή εικόνας: http://www.getty.edu

 

Tags:

Leave a reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.